Ik heb nooit een sportschoolabonnement afgemaakt. Niet één. Vier pogingen, vier keer hetzelfde: de eerste twee weken enthousiast, daarna de auto pakken voelde als een taak erbij, en tegen maart lag de pas ergens in een la.
Ik werk vanuit huis, meestal vanaf half negen alweer achter mijn laptop. Tussen de eerste mail en de eerste call zit soms geen vijf minuten lucht. Bewegen was iets voor "als ik tijd heb". Die tijd kwam nooit.
Een collega had een loopband onder haar bureau staan en ik dacht eerlijk gezegd: wat een onzin, dat ding staat binnen een maand stof te vangen. Toch bleef het idee hangen. Geen sportschool, geen reistijd, geen weer waar rekening mee gehouden moest worden. Gewoon een ding in de kamer.
Ik heb de RunningPad Pro nu ruim vijf maanden. Niet omdat ik er ineens een sportfanaat door ben geworden · ik ren er geen meter op. Ik wandel. Tijdens m'n eerste call van de dag, soms tijdens het scrollen door m'n mail. Rustig tempo, gewoon lopen, m'n hoofd wordt er wakker van op een manier die koffie niet lukt.
"Het stomste wat ik kan bedenken: ik was bang dat het ding lawaai zou maken tijdens video-calls. Na vijf maanden weet niemand van mijn team dat ik loop terwijl ik met ze praat."
Wat het voor mij laat werken is vooral dat het nul weerstand kost om te beginnen. Het ding staat opgevouwen achter de bank, ik zet 'm neer, sta erop, en binnen tien seconden loop ik. Geen app die eerst moet opstarten, geen schoenen zoeken. Als ik 's avonds klaar ben, klap ik 'm weer op en staat de kamer er weer normaal bij.
Ik zal niet doen alsof het altijd lukt. Er zijn weken geweest, vooral rond een deadline in maart, dat de band vier dagen stil stond. Niemand die je daarop aankijkt. Ik begon gewoon de dag erna weer, zonder mezelf iets kwalijk te nemen. Dat is denk ik het grootste verschil met een abonnement dat je al betaald hebt en waar schuldgevoel bij hoort: dit voelt niet als een verplichting die ik faal, het is gewoon weer een ding dat er staat wanneer ik het nodig heb.
Ik merk het meest aan mezelf tegen het einde van de middag. Vroeger zat ik dan met stijve schouders en een moe hoofd, nu heb ik meestal al twee, drie keer twintig minuten bewogen zonder dat het als "sporten" voelde. Geen personal record, geen Strava-badge. Gewoon een lijf dat minder stijf aanvoelt aan het einde van de dag.
Als iemand mij een jaar geleden had verteld dat ik nu dagelijks zou bewegen dankzij een loopband die inklapt tot bijna niks, had ik het niet geloofd. Maar hier ben ik. Geen nieuwe versie van mezelf, gewoon dezelfde Sanne die eindelijk iets heeft gevonden dat past bij hoe haar dag er echt uitziet.
